Genel Konular
Ateşin Yakamadığı Yiğitler: Habbab bin Eret ve Haris bin Yezid (radıyallahu anh)
“Bismillahirrahmanirrahim.
İlahi Ya Rabbi! Huzuruna, nefsimizin cılız ateşleriyle yanıp sönen, dünyanın geçici hevesleriyle yorulan, lakin hakiki aşkın ve hakiki imana hasret kalan kalplerimizle geldik. İman davasında gösterdiğimiz sabırsızlıklardan, ufacık bir imtihanda feryat eden zaaflarımızdan, aklımızın ve bedenimizin rahatına düşkünlüğünden Sana sığınıyor, istiğfar ediyoruz. Bizleri affet; kalbimizi sahte sevgilerden arındır, hakiki imanla mutmain eyle.
Hamd; İbrahim Aleyhis-selâm için ateşi serin ve selametli kılan, kendi yolunda canını, tenini, kanını ve ruhunu feda eden yiğitlerin kalbine sarsılmaz bir sekînet (huzur) indiren, mülkün ve kudretin mutlak sahibi Yüce Allah’a mahsustur.
Salât ve selam; canlar canı, âşıkların maşuku, ümmetinin derdiyle dertlenen, kalpleri iman nuruyla tutuşturan Hazreti Muhammed Mustafa’ya (sallallahu aleyhi ve sellem), O’nun tertemiz Ehl-i Beyt’ine ve bedenleri ateşe atılsa da ruhları secde eden ashabına olsun.
Ateşin Yakamadığı Yiğitler: Habbab bin Eret ve Haris bin Yezid (radıyallahu anh)
“Ya Rabbi! Senin rızan için okuduğumuz Fatiha-i Şerifeleri, zikirleri ve duaları yüce dergâhına arz ediyoruz. Bu nurlu sevabı; evvel bizzat Peygamber Efendimiz’in (Sallallâhu Aleyhi Vesellem.) mübarek ruhlarına, ardından İslam’ın o çilekeş, o bedeni ateşte dağlanmış ilk yiğitlerine hediye ediyoruz.
Senin nurunu yeryüzünde ilk haykıranlardan, demirci ustası Habbab bin Eret (radıyallahu anh) Efendimiz’in aziz ruhuna vasıl eyle Ya Rabbi! O Habbab ki; müşrikler onu kızgın güneşin altındaki çöl kumlarına yatırdığında pes etmedi. Onu kor halindeki ateşin üzerine sırtüstü yatırdıklarında, sırtından eriyen yağlar o harlı ateşi söndürene kadar o kordan yatakta sessizce, sadece ‘Allah’ diyerek yandı. Sırtındaki o derin çukurlar, İslam davasının en şanlı madalyasıydı. O, demiri ateşte döverdi lakin müşrikler onun etini ateşte dövdü; yine de onun kalbindeki ‘La ilahe illallah’ nidasını susturamadılar.
Ve yine bu sevabı; yalancı peygamber Müseylimetü’l-Kezzab’ın karşısına dikilip, Habibinin sarsılmaz mührünü canı pahasına savunan, o kezzabın yaktığı harlı ateşe atıldığında tıpkı İbrahim (Aleyhisselam) gibi ateşi bir gül bahçesine çeviren, yalanın karşısında hakikatin sarsılmaz dağı olan Haris bin Yezid (radıyallahu anh) Efendimiz’in nurlu ruhuna hediye eyliyoruz. Onların bedenleri ateşle sınandı, lakin imanları ateşi kıskandıracak kadar harlıydı.”
Zindanda Yanan Züht ve Dergâhta Pişen Kil: İbrâhim et-Teymî ve Seyyid Emîr Külâl
“Allah’ım! Bu Fatihalarımızın ve niyetlerimizin hasılasını; zalim Haccac’ın o çatısı olmayan, gündüzleri güneşin kavurucu ateşiyle yanan, geceleri ise dondurucu soğukla kesen zindanında, zincirlere vurulmuş halde can veren tabiînin büyük zâhidi İbrâhim et-Teymî Hazretleri’nin aziz ruhuna hediye eyliyoruz. O, zindanda güneşe ve susuzluğa mahkûm edildiğinde dahi vaktini Senin zikrinle geçiren, zalime boyun eğmektense zindanda kavrularak Senin rızana uçmayı seçen eşsiz bir tevekkül abidesiydi.
Ve yine bu sevabı; pehlivanlık meydanlarından maneviyat meydanlarına geçen, Hâcegân yolunun büyük mimarı, Şah-ı Nakşibend’in mürşidi Seyyid Emîr Külâl Hazretleri’nin yüce ruhuna vasıl eyle. O Emîr Külâl ki, çömlekçi tezgâhının başında çamuru yoğururken, aslında insan nefsinin o inatçı çamurunu yoğurdu. Çömlekleri fırının ateşinde pişirirken, müritlerinin kalbini de çile ateşinde, hiçlik ateşinde pişirip kemale erdirdi. O, soyu Peygamber (Sallallâhu Aleyhi Vesellem) ocağına dayanan bir seyyid olduğu halde, başını toprağa koyan, tevazuyla çamur karan, ‘Bizi pişiren fırının ateşi değil, Muhammed Mustafa’nın (Sallallâhu Aleyhi Vesellem) aşkıdır’ diyen bir kâmil sultandı.”
Aşkın Od’una Yananlar: Ebü’l-Hüseyin en-Nûrî, Ahmed er-Rifâî ve Rifâî Dervişleri
“İlahi Ya Rabbi! Bu manevi hediyemizi; kelamından ve yüzünden nurlar saçılan, ‘aşk’ kelimesini duyduğunda kendinden geçen, vecdin ve muhabbetin sultanı Ebü’l-Hüseyin en-Nûrî Hazretleri’nin ruhuna hediye eyliyoruz. O Nûrî ki; İlahi aşkın şiddetiyle kalbi alev alev yandığında, o yangını söndüremeyip kendini sazlıklara, keskin kamışların arasına vurmuştu. O keskin kamışlar ayaklarını, bacaklarını parçaladığında; toprağa damlayan her bir damla kanı ‘Allah, Allah’ yazmıştı. O, bedeninin kanamasına değil, kalbinin Senin aşkınla yanışına meftun olan bir divaneydi.
Ve bu eşsiz sevabı; ‘Ben âşıkların ayaklarının altındaki toz bile değilim’ diyecek kadar mutlak bir hiçliğe ve mahviyete bürünen, Resulullah’ın kabrinden uzanan mübarek elini öpme şerefine nail olan pîr-i azam Ahmed er-Rifâî Hazretleri’nin ve onun izinden giden, ateşi zikirle söndüren, Burhan ehli bütün sadık Rifâî dervişlerinin ruhlarına hediye eyliyoruz. Ahmed er-Rifâî Hazretleri, nefsini o kadar ayaklar altına aldı ki, Sen onu velilerin baş tacı kıldın. Onun dervişleri kızgın fırınlara girip yanmadılar; bedene batırılan şişlerle kanamadılar. Çünkü onlar bütün dünyaya şu sırrı haykırdılar: ‘Kim ki kalbini Allah ve Resulünün aşk ateşiyle ateşlerse, dünyadaki hiçbir ateş, hiçbir kılıç, hiçbir acı ona tesir edemez! Ateş, İlahi aşka boyun eğer!’ Bizleri bu aşkın sırrına aşina kıl Ya Rabbi!”
Haberdar Olma, Sürur ve İlahi Dergâha Kabul Niyazı
“Ey kalpleri evirip çeviren, ey sinesinde dert taşıyanların sesini eksiksiz duyan Hâlıkımız! Bizler bu asrın riyaları, sahte sevgileri, beden düşkünlükleri ve küçücük imtihanlarda gösterdiğimiz tahammülsüzlükler içinde kıvranırken; Habbab’ın mangalına, Haris’in direnişine, İbrâhim et-Teymî’nin zindandaki rızasına, Emîr Külâl’in fırınına, en-Nûrî’nin kanayan ayaklarına ve Ahmed er-Rifâî’nin hiçliğine sığınıyoruz.
Senden niyazımız odur ki Ya Rabbi; Senin görevlendirdiğin sadık melekler bu Fatihaları, bu nurlu hediyeleri alıp onların yüce makamlarına teker teker arz ettiğinde, bu hak âşıklarının mübarek simalarında derin bir sevinç ve sürur hasıl olsun! Onlar bu hediyeden haberdar olduklarında sevinsinler, hoşnut olsunlar. Bilsinler ki: Asırlar sonra bile onların o çileli mücadelelerini unutmayan, Habbab’ın sırtındaki o kutsal yanıklara hürmet eden, Nûrî’nin kanıyla yazdığı ‘Allah’ lafzına sevdalanan, Rifâî’nin tevazusuna sığınan, bedeni zayıf lakin niyeti halis dertli kulların hediyesidir bu.
Onların yürekleri bu hediyeyle ferahlasın Ya Rabbi! Bizim o aciz, o kırık dökük niyetimizi, onların o devasa imanına ve ihlasına bağışla. Bu fatihaları bizim için dünyada ve ahirette eşsiz bir kalkan eyle. Onların o ateşi yakan aşkları hürmetine; bizleri cehennem ateşinden, dünya ihtiraslarının kavurucu ateşinden, fitne ve fesat ateşinden muhafaza eyle. Bedenimizi hıfz, kalbimizi onların aşkıyla mutmain eyle.”
Resulullah’a (Sallallâhu Aleyhi Vesellem) Vasıla ve Hayırlı Akıbet
Ya Rabbi! Bu acizane niyetimizi ve yakarışımızı, O teslim ederse yüce dergâhında çok daha hayırlı ve makbul olacağına inanarak; İlmin Kapısı ve Hakk’ın Arslanı Hazreti Ali (Kerremallahu vecheh, Radıyallahu Anh) Efendimizin taraflara teslim etmesi için Bizim eksik kelimelerimizi, onun o yüce teslimiyetinin, sadakatinin ve velayetinin bereketiyle yüce katına ve Resulünün huzuruna sunulmak üzere ona emanet edilmesini istiyoruz. Velhamdülillahi Rabbil Âlemîn.
“Bizim eksik kelimelerimizi, tıpkı Habbab’ın ateşteki sükûtu, Emîr Külâl’in fırındaki sabrı gibi anla ve dergâh-ı izzetinde ahsen-i kabul ile kabul eyle. Bu duadan, bu anmadan ve bu tefekkürden hasıl olan tüm sevabı, evvelen ve bizzat bütün bu yiğitlerin ve âşıkların uğruna canını verdiği Hazreti Muhammed Mustafa’nın (sallallahu aleyhi ve sellem) o mübarek, pak temiz ruhlarına hediye olarak vasıl eyle. Şüphesiz Sen, dualara en güzel icabet edensin. Âmin, yâ Muîn, bi hürmeti Tâhâ ve Yâsîn, velhamdülillahi Rabbil Âlemîn.”
