Genel Konular
Tövbenin ve Hiçliğin Zirvesi: Fudayl bin İyâz (radıyallahu anh) Hazretleri
Tövbe, Hamd ve Salavat-ı Şerife
“Bismillahirrahmanirrahim.
İlahi Ya Rabbi! Huzuruna, içimizde büyüttüğümüz gizli kibirlerimizle, makam ve mevkilerin, unvanların ve insanların alkışlarının esiri olmuş nefislerimizle geldik. Bir hiç olduğumuzu unutup dünyalık rütbelerle övündüğümüz, kibrimizden dolayı başkalarına tepeden baktığımız o karanlık anlarımızdan Sana sığınıyor, istiğfar ediyoruz. Bizleri affet, kalbimizdeki enaniyet (benlik) tuzaklarını kır, bizleri mahviyetin nuruyla arındır.
Hamd; kibri yalnızca Zâtına has kılan, boynunu bükeni yücelten, nefsini ayaklar altına alanı başlara tac eden, kullarını zahiri mevkileriyle değil, kalplerindeki ihlas ve tevazu ile tartarak şereflendiren mülkün yegâne sahibi Yüce Allah’a mahsustur.
Salât ve selam; kâinatın sultanı olduğu halde evini kendi süpüren, ayakkabısını kendi yamayan, koyununu kendi sağan ve ‘Kim Allah için tevazu gösterirse, Allah onu yüceltir’ buyurarak kibrin belini kıran Hazreti Muhammed Mustafa’ya (sallallahu aleyhi ve sellem), O’nun tertemiz Ehl-i Beyt’ine ve tevazu ehli ashabına olsun.
Tövbenin ve Hiçliğin Zirvesi: Fudayl bin İyâz (radıyallahu anh Hazretleri
“Ya Rabbi! Senin rızan için okuduğumuz Fatiha-i Şerifeleri, zikirleri ve duaları yüce dergâhına arz ediyoruz. Bu nurlu sevabı; evvel bizzat Peygamber Efendimiz’in (sallallahu aleyhi ve sellem) mübarek ruhlarına, ardından kibrin, günahın ve karanlığın içinden sıyrılıp Haremeyn’in en büyük zâhidi olan, gözyaşlarıyla Kâbe’nin örtüsünü ıslatan Fudayl bin İyâz (radıyallahu anh) Hazretleri’nin aziz ve nurlu ruhuna hediye eyliyoruz. Sen lütfunla vasıl eyle Ya Rabbi!
Allah’ım! O Fudayl bin İyâz ki; yolların korkulu rüyası, bir eşkıya iken, Senin kitabından ‘İman edenlerin kalplerinin Allah’ı zikretmek için ürperme vakti gelmedi mi?’ (Hadîd, 16) ayetini duyduğu an, titreyerek ‘Geldi Ya Rabbi, o vakit geldi!’ diyerek kılıcını kırmış ve nefsini Senin kapının eşiğine bir toz zerresi gibi sermişti. O, ömrünün geri kalanında nefsini öylesine hakir, öylesine aciz gördü ki; ‘İnsanların en kötüsü kimdir?’ diye sorduklarında ağlayarak, ‘Şu an bu cevabı veren Fudayl’dır’ diyecek kadar mutlak bir hiçliğe büründü. O, kendi benliğini ezdikçe Sen onu evliyaların, âlimlerin, halifelerin saygıyla önünde diz çöktüğü bir sultan kıldın.”
Kibir Putunu Kırmak İçin Helâ Temizleyen Kadı: Aziz Mahmud Hüdâyî (k.s.)
“İlahi Ya Rabbi! Bu manevi hediyemizi; Bursa’nın en kudretli kadısı (hâkimi) iken, sırmalı cübbesini, şanını ve şöhretini elinin tersiyle iten, Üftade Hazretleri’nin dergâhında hiçliğe talip olan Aziz Mahmud Hüdâyî Hazretleri’nin yüce ruhuna hediye eyliyoruz.
O Mahmud Hüdâyî ki; sırf içindeki o ‘Ben kadıyım, ben büyük âlimim’ diyen nefsinin sesini kısmak için Bursa sokaklarında sırığında ciğer sattı. Ve o eşsiz teslimiyet anında; dergâhın tuvaletlerini (helâlarını) temizleme vazifesi ona verildiğinde, suyun bittiğini fark edip sırf mürşidine verdiği söze halel gelmesin ve nefsi iğrenip isyan etmesin diye, o helâları kendi mübarek sakalıyla süpürmeye yeltenecek kadar muazzam bir irade sergiledi. O, helâ temizlerken aslında o kirli sularla kendi kibrini, benliğini ve dünyevi makamlarını yıkadı. O, dergâhın helâsını temizlemeyi, Bursa’nın baş kadısı olmaktan daha aziz bildi!”
Hayvan Pisliği Temizleyen Âlem Sultanları: Şah-ı Nakşibend ve Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî (Kuddise sirruhu)
“Allah’ım! Bu Fatihalarımızı; ‘Biz bu yolda ne bulduysak, nefsimizi hakir görüp yaratılmışlara hizmet etmekte bulduk’ diyen Hâce Bahaüddin Şah-ı Nakşibend Hazretleri ile ilim deryası Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî Hazretleri’nin nurlu ruhlarına hediye eyliyoruz.
O Bahaüddin Nakşibend ki; manevi terbiyesi sırasında mürşidinin emriyle yedi yıl boyunca insanların geçtiği yolları süpürdü. Lakin o bununla yetinmedi; sokaklarda kalmış, yaralı, hastalıklı sokak köpeklerinin yaralarını kendi elleriyle sardı. Hayvanların altını temizledi, onların pisliklerini omuzunda taşıyıp yollardan kaldırdı. O, uyuz olmuş bir sokak köpeğinin önünde bile el pençe divan durup, ‘Sen Allah’ın sessiz kulusun, senin hürmetine Rabbim beni affetsin’ diyecek kadar kendi egosunu o hayvanların bastığı toprağa gömdü.
Ve o Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî ki; Bağdat’ın en büyük âlimi, yüzlerce talebesi olan bir müderris iken; Delhi’ye, Abdullah Dehlevi’nin dergâhına gittiğinde aylar boyunca omuzunda su taşıdı, dergâhın tuvaletlerini temizledi. O büyük âlim, fırçayı eline aldığında içindeki o âlimlik kibrini tuvalet çukurlarına gömdü. Onlar hayvan pisliği temizlerken aslında kalplerindeki riyayı temizlediler; onlar tuvalet yıkarken aslında ruhlarındaki makam putlarını yıktılar!”
Haberdar Olma, Sürur ve İlahi Dergâha Kabul Niyazı
“Ey gizli ve aşikâr her niyetin sahibi Rabbimiz! Bizler bugün evimizde ufacık bir iş yapmaktan erinirken, en ufak bir tenkitte kibrimizden öfkelenirken; Fudayl’ın gözyaşlarına, Hüdâyî’nin sakalına, Şah-ı Nakşibend’in yedi yıl taşıdığı sokak çamuruna, Hâlid-i Bağdâdî’nin taşıdığı o dergâh suyuna hayretle ve hasretle bakıyoruz.
Senden niyazımız odur ki Ya Rabbi; melekler bu Fatihaları, bu manevi hediyeleri onların yüce makamlarına arz ettiğinde, bu hak âşıklarının mübarek simalarında derin bir sevinç ve sonsuz bir sürur hasıl olsun! Onlar bu hediyeden haberdar olduklarında üzülmesinler, sıkılmasınlar; aksine hoşnut olup tebessüm etsinler.
Çünkü bilsinler ki: Asırlar sonra gelen biz aciz kullar; onların helâ temizlemesini, hayvan pisliği kaldırmasını ve sokakları süpürmesini asla bir aşağılanma, bir hakaret olarak görmüyoruz. Aksine biz biliyoruz ki, onların o süpürgeleri, kralların asalarından daha şanlıdır! Onların omuzunda taşıdığı o hayvan pislikleri, bu dünyadaki bütün altınlardan, zümrütlerden ve makam cübbelerinden daha mukaddestir! Zira onlar o işleri yaparak insanın en büyük düşmanı olan ‘Nefsi ve Kibri’ mağlup etmiş, İslam’a eşsiz bir ahlak, muazzam bir mahviyet sancağı dikmişlerdir.
Onların yürekleri bu hediyemizle ve bu anlayışımızla ferahlasın Ya Rabbi! Bizim o aciz niyetimizi, onların o devasa hiçliğine bağışla. Bu fatihaları bizim için dünyada kibrimizi kıran bir balyoz, ahirette ise azabımızı söndüren bir kalkan eyle.”
Resulullah’a (sallallahu aleyhi ve sellem) Vasıla ve Hayırlı Akıbet
“Bizim eksik kelimelerimizi, tıpkı Hüdâyî’nin dergâhta döktüğü saf sular gibi anla ve dergâh-ı izzetinde ahsen-i kabul ile kabul eyle. Bu tefekkürden hasıl olan tüm sevabı, evvelen ve bizzat kendi söküğünü diken, tevazunun yegâne şahı Hazreti Muhammed Mustafa’nın (sallallahu aleyhi ve sellem) o mübarek, o şefkatli kalbine hediye olarak vasıl eyle.
Ya Rabbi! Bu acizane niyetimizi ve yakarışımızı, O teslim ederse yüce dergâhında çok daha hayırlı ve makbul olacağına inanarak; İlmin Kapısı ve Hakk’ın Arslanı Hazreti Ali (Kerremallahu vecheh, Radıyallahu Anh) Efendimizin teslim etmesi için Bizim eksik kelimelerimizi, onun o yüce teslimiyetinin, sadakatinin ve velayetinin bereketiyle yüce katına ve Resulünün huzuruna sunulmak üzere ona emanet edilmesini istiyoruz. Velhamdülillahi Rabbil Âlemîn.
Ya Rabbi! Bize de Fudayl bin İyâz’ın pişmanlığını ve hiçliğini, Aziz Mahmud Hüdâyî’nin makamdan vazgeçişini, Şah-ı Nakşibend’in mahlukata şefkatini ve Hâlid-i Bağdâdî’nin dergâh teslimiyetini ihsan eyle. Bizleri bu dünyada ‘ben’ demekten, kibirlenmekten, riyaya düşmekten muhafaza eyle. Ahirette ise hesabı kolay olup, cennette bu mahviyet sultanlarıyla omuz omuza saf tutan, kibri kırılmış bahtiyarların arasına kat. Şüphesiz Sen, dualara en güzel icabet edensin. Âmin, yâ Muîn, bi hürmeti Tâhâ ve Yâsîn, velhamdülillahi Rabbil Âlemîn.”
