Kuran’ı Kerim Okuyun

92. (Cevap vermediklerini görünce de): «Neyiniz var da konuşmuyorsunuz?» (dedi). Okunuşu: Mâ lekum lâ tentıkûn(tentıkûne).

93. Nihayet bir yolunu bulup onlara kuvvetli bir darbe indirdi. Okunuşu: Ferâga aleyhim darben bil yemîn(yemîni).

94. Bunun üzerine birbirlerine girerek ona yürüdüler. Okunuşu: Fe akbelû ileyhi yeziffûn(yeziffûne).

95. İbrahim dedi ki: «A, siz kendi yonttuğunuz şeylere mi tapıyorsunuz?» Okunuşu: Kâle e ta’budûne mâ tenhıtûn(tenhıtûne).

96. «Halbuki sizi de yaptıklarınızı da Allah yaratmıştır.» Okunuşu: Vallâhu halakakum ve mâ ta’melûn(ta’melûne).

97. Onlar: «Haydin onun için bir yapı yapın da onu ateşe atın.» dediler. Okunuşu: Kâlûbnû lehu bunyânen fe elkûhu fîl cahîm(cahîmi).

98. Böylece ona bir tuzak kurmak istediler. Biz de kendilerini daha alçak düşürdük. Okunuşu: Fe erâdû bihî keyden fe cealnâ humul esfelîn(esfelîne).

99. Bir de dedi ki: «Ben Rabbime gidiyorum, o bana yolunu gösterir.» Okunuşu: Ve kâle innî zâhibun ilâ rabbî seyehdîn(seyehdîni).

100. «Ey Rabbim! Bana salihlerden (bir oğul) ihsan et!» Okunuşu: Rabbi heb lî mines sâlihîn(sâlihîne).

101. Biz de kendisine yumuşak huylu bir oğul müjdeledik. Okunuşu: Fe beşşernâhu bi gulâmin halîm(halîmin).

102. Oğlu, yanında koşacak çağa gelince: «Ey oğlum! Ben seni rüyamda boğazladığımı görüyorum. Artık bak, ne düşünürsün?» dedi. Çocuk da: «Babacığım sana ne emrediliyorsa yap, inşaallah beni sabredenlerden bulacaksın» dedi. Okunuşu: Fe lemmâ belega meahus sa’ye kâle yâ buneyye innî erâ fîl menâmi ennî ezbehuke fanzur mâzâ terâ, kâle yâ ebetif’al mâ tû’meru setecidunî inşâallâhu mines sâbirîn(sâbirîne).

103. Ne zaman ki ikisi de bu şekilde Allah´a teslim oldular, İbrahim oğlunu şakağı üzerine yatırdı. Okunuşu: Fe lemmâ eslemâ ve tellehu lil cebîn(cebîni).

104. Biz de ona şöyle seslendik: «Ey İbrahim!» Okunuşu: Ve nâdeynâhu en yâ ibrâhîm(ibrâhîmu).