Kuran’ı Kerim Okuyun

105. And olsun ki, Tevrat´tan sonra Zebûr´da da yeryüzüne ancak iyi kullarımın mirasçı olduğunu yazmıştık. Okunuşu: Ve lekad ketebnâ fîz zebûri min ba’diz zikri ennel arda yerisuhâ ıbâdiyes sâlihûn(sâlihûne).

106. Şüphesiz bu Kur´ân´da kulluk eden kimseler için kâfi bir öğüt vardır. Okunuşu: İnne fî hâzâ le belâgan li kavmin âbidîn(âbidîne).

107. (Ey Muhammed!) biz seni ancak âlemlere rahmet olarak gönderdik. Okunuşu: Ve mâ erselnâke illâ rahmeten lil âlemîn(âlemîne).

108. De ki, bana ancak şöyle vahyolunuyor: «İlâhınız ancak tek bir ilâhtır. Şimdi siz artık müslüman oluyor musunuz?» Okunuşu: Kul innemâ yûhâ ileyye ennemâ ilâhukum ilâhun vâhid(vâhidun), fe hel entum muslimûn(muslimûne).

109. Eğer (yine de) yüz çevirirlerse, de ki: «Size düpedüz açıkladım; tehdit olunduğunuz şeyin yakın mı, uzak mı olduğunu bilmem.» Okunuşu: Fe in tevellev fe kul âzentukum alâ sevâ’(sevâin), ve in edrî e karîbun em baîdun mâ tûadûn(tûadûne).

110. Şüphesiz Allah açığa vurulan sözü de bilir, gizlediklerinizi de bilir. Okunuşu: İnnehu ya’lemul cehre minel kavli ve ya’lemu mâ tektumûn(tektumûne).

111. Bilmem belki bu gecikme sizi denemek ve bir süreye kadar geçindirmek içindir. Okunuşu: Ve in edrî leallehu fitnetun lekum ve metâun ilâ hîn(hînin).

112. (Hz. Peygamber şöyle) dedi: «Ey Rabbim! Aramızda gerçekle hükmet ve Rabbimiz O Rahmân´dır ki, isnad ettiğiniz (yalan) vasıflarınıza karşı yardımına sığınılacak olan ancak O´dur.» Okunuşu: Kâle rabbıhkum bil hakk(hakkı), ve rabbuner rahmânul musteânu alâ mâ tasıfûn(tasıfûne).