Kuran’ı Kerim Okuyun

92. Allah, gaybı da, açık olanı da bilir. O, müşriklerin ortak koştukları şeylerden çok yüce ve münezzehtir. Okunuşu: Âlimil gaybi veş şehâdeti fe teâlâ ammâ yuşrikûn(yuşrikûne).

93. (Resulüm!) De ki: Rabbim! Eğer onlara yöneltilen tehdidi (dünyevî sıkıntıyı ve uhrevî azabı) mutlaka göstereceksen, Okunuşu: Kul rabbi immâ turiyennî mâ yûadûn(yûadûne).

94. Bu durumda beni, o zalimler topluluğunda bulundurma, Rabbim! Okunuşu: Rabbi fe lâ tec’alnî fil kavmiz zâlimîn(zâlimîne).

95. Biz, onlara yönelttiğimiz tehdidi sana göstermeye elbette ki kadiriz. Okunuşu: Ve innâ alâ en nuriyeke mâ neıduhum le kâdirûn(kâdirûne).

96. Sen, kötülüğü en güzel bir tutumla sav, çünkü biz onların yakıştırmakta oldukları şeyi çok iyi bilmekteyiz. Okunuşu: İdfa’ billetî hiye ahsenus seyyieh(seyyiete), nahnu a’lemu bi mâ yasıfûn(yasıfûne).

97. Ve de ki: Rabbim! Şeytanların kışkırtmalarından sana sığınırım! Okunuşu: Ve kul rabbi eûzu bike min hemezâtiş şeyâtîn(şeyâtîni).

98. Onların yanımda bulunmalarından da sana sığınırım. Okunuşu: Ve eûzu bike rabbi en yahdurûn(yahdurûni).

99. Nihayet onlardan (müşriklerden) birine ölüm gelip çattığında, «Rabbim, der, lütfen beni (dünyaya) geri gönder,» Okunuşu: Hattâ izâ câe ehadehumul mevtu kâle rabbirciûn(rabbirciûni).

100. «Ta ki, boşa geçirdiğim dünyada iyi iş (ve hareketler) yapayım.» Hayır! Onun söylediği bu söz (boş) laftan ibarettir. Onların gerisinde ise, yeniden dirilecekleri güne kadar (süren) bir berzah vardır. Okunuşu: Leallî a’melu sâlihan fîmâ terektu kellâ, innehâ kelimetun huve kâiluhâ, ve min verâihim berzahun ilâ yevmi yub’asûn(yub’asûne).

101. Sûr´a üflendiği zaman aralarında artık ne soy sop (çekişmesi) vardır, ne de birbirlerini soruşturacaklardır. Okunuşu: Fe izâ nufiha fis sûri fe lâ ensâbe beynehum yevme izin ve lâ yetesâelûn(yetesâelûne).

102. Böylece kimlerin tartıları ağır basarsa, işte asıl bunlar kurtuluşa erenlerdir. Okunuşu: Fe men sekulet mevâzînuhu fe ulâike humul muflihûn(muflihûne).

103. Kimlerin de tartıları hafif gelirse, artık bunlar da kendilerine yazık etmişlerdir; (çünkü onlar) ebedî cehennemdedirler. Okunuşu: Ve men haffet mevâzînuhu fe ulâikellezîne hasirû enfusehum fî cehenneme hâlidûn(hâlidûne).

104. Orada dişleri sırıtır halde iken ateş yüzlerini yalar. Okunuşu: Telfehu vucûhehumun nâru ve hum fîhâ kâlihûn(kâlihûne).