Kuran’ı Kerim Okuyun

40. Ey Muhammed! O halde sağırlara sen mi işittireceksin? Yahut körlere ve apaçık bir sapıklık içinde bulunanlara sen mi doğru yolu göstereceksin? Okunuşu: E fe ente tusmius summe ev tehdîl umye ve men kâne fî dalâlin mubîn(mubînin).

41. Eğer biz seni onlara azap gelmeden önce alıp götürsek bile onlardan intikam alırız. Okunuşu: Fe immâ nezhebenne bike fe innâ minhum muntekımûn(muntekımûne).

42. Yahut da onlara vaad ettiğimiz azabı sana gösteririz. Çünkü bizim onlara azap etmeye gücümüz yeter. Okunuşu: Ev nuriyennekellezî vaadnâhum fe innâ aleyhim muktedirûn(muktedirûne).

43. Öyleyse sen, sana vahyedilen Kur´an´a sarıl. Şüphesiz ki sen doğru bir yol üzerindesin. Okunuşu: Festemsik billezî ûhıye ileyk(ileyke), inneke alâ sırâtın mustekîm(mustekîmin).

44. Doğrusu o Kur´an, senin için de, kavmin için de bir öğüttür ve siz ondan sorguya çekileceksiniz. Okunuşu: Ve innehu le zikrun leke ve li kavmik(kavmike), ve sevfe tus’elûn(tus’elûne).

45. Ey Muhammed! Senden önce gönderdiğimiz peygamberlerimize de sor, biz Rahman olan Allah´tan başka kendisine ibadet edilecek ilâhlar yapmış mıyız? Okunuşu: Ves’el men erselnâ min kablike min rusulinâ e cealnâ min dûnir rahmâni âliheten yu’bedûn(yu’bedûne).

46. Andolsun ki, biz Musa´yı mucizelerimizle Firavun´a ve ileri gelen adamlarına gönderdik. Musa: «Ben gerçekten âlemlerin Rabbi olan Allah´ın peygamberiyim.» dedi. Okunuşu: Ve lekad erselnâ mûsâ bi âyâtinâ ilâ fir’avne ve melâihî fe kâle innî resûlu rabbil âlemîn(âlemîne).

47. Musa onlara mucizelerimizi getirince onlar hemen bu mucizelere gülüverdiler. Okunuşu: Fe lemmâ câehum bi âyâtinâ izâhum minhâ yadhakûn(yadhakûne).

48. Bizim onlara gösterdiğimiz her bir mucize diğerinden daha büyüktü. Belki doğru yola dönerler diye biz onları azapla yakaladık. Okunuşu: Ve mâ nurîhim min âyetin illâ hiye ekberu min uhtihâ ve ehaznâhum bil azâbi leallehum yerciûn(yerciûne).

49. Onlar azâbı görünce: «Ey sihirbaz! Sende olan ahdi hürmetine bizim için Rabbine dua et. Biz gerçekten doğru yola gireceğiz.» dediler. Okunuşu: Ve kâlû yâ eyyuhes sâhırud’u lenâ rabbeke bimâ ahide ındeke innenâ le muhtedûn(muhtedûne).

50. Fakat azabı kendilerinden kaldırdığımız zaman hemen sözlerinden dönüverdiler. Okunuşu: Fe lemmâ keşefnâ an humul azâbe izâ hum yenkusûn(yenkusûne).

51. Firavun kavmine seslenerek dedi ki: «Ey kavmim! Mısır hükümdarlığı ve altımdan akıp giden şu ırmaklar benim değil mi? Görmüyor musunuz? Okunuşu: Ve nâdâ fir’avnu fî kavmihî kâle yâ kavmi e leyse lî mulku mısra ve hâzihil enhâru tecrî min tahtî, e fe lâ tubsirûn(tubsirûne).

52. Yoksa ben, nerede ise meramını anlatamayan şu zavallıdan daha hayırlı değil miyim? Okunuşu: Em ene hayrun min hâzellezî huve mehînun ve lâ yekâdu yubîn(yubînu).