Kuran’ı Kerim Okuyun

1. Tâ, Sîn, Mîm. Okunuşu: Tâ, sin, mim.

2. Bunlar sana apaçık kitabın âyetleridir. Okunuşu: Tilke âyâtul kitâbil mubîn(mubîni).

3. (Resulüm!) Onlar iman etmiyorlar diye adeta kendine kıyacaksın! Okunuşu: Lealleke bâhıun nefseke ellâ yekûnû mu’minîn(mu’minîne).

4. Biz dilersek onların üzerlerine gökten bir âyet (mucize) indiririz de, ona boyunları eğilekalır. Okunuşu: İn neşe’ nunezzil aleyhim mines semâi âyeten fe zallet a’nâkuhum lehâ hâdıîn(hâdıîne).

5. Bununla beraber kendilerine O Rahmân´dan yeni bir öğüt gelmeyedursun, ille ondan yüz çevirirler. Okunuşu: Ve mâ ye’tîhim min zikrin miner rahmâni muhdesin illâ kânû anhu mu’ridîn(mu’ridîne).

6. Üstelik (ona) «yalandır» dediler; fakat onlara alay edip durdukları şeyin haberleri yakında gelecektir. Okunuşu: Fe kad kezzebû fe seye’tîhim enbâu mâ kânû bihî yestehziûn(yestehziûne).

7. Yeryüzüne bir bakmadılar mı? Biz orada her güzel çiftten nice bitkiler yetiştirmişiz. Okunuşu: E ve lem yerev ilel ardı kem enbetnâ fîhâ min kulli zevcin kerîm(kerîmin).

8. Şüphesiz ki bunda mutlak bir âyet (nişane) vardır; ama onların çoğu iman etmezler. Okunuşu: İnne fî zâlike le âyeh(âyeten), ve mâ kâne ekseruhum mu’minîn(mu’minîne).

9. Ve şüphe yok ki Rabbin, galip ve engin merhamet sahibidir. Okunuşu: Ve inne rabbeke le huvel azîzur rahîm(rahîme).

10. Bir vakit de Rabbin, Musa´ya nida edip «Git o zalim kavme» dedi. Okunuşu: Ve iz nâdâ rabbuke mûsâ eni’til kavmez zâlimîn(zâlimîne).

11. «Firavun kavmine, hâlâ sakınmayacaklar mı?» Okunuşu: Kavme fir’avn(fir’avne), e lâ yettekûn(yettekûne).

12. (Musa) şöyle seslendi: «Ya Rab! Doğrusu ben korkarım ki beni yalancı sayarlar.» Okunuşu: Kâle rabbi innî ehâfu en yukezzibûn(yukezzibûni).

13. «Ve göğsüm daralır, dilim dönmez, onun için Harun´a da elçilik ver.» Okunuşu: Ve yadîku sadrî ve lâ yentaliku lisânî fe ersil ilâ hârûn(hârûne).